اولین دستگاه ویدیویی توسط «چارلز گینسبورگ» تحت نظر شرکت «آمپکس» در سال ۱۹۵۱ ساخته شد و ابزاری بود که تصاویر زنده را از دوربین‌های تلویزیون می‌گرفت و تبدیل به ایمپالس‌های(تکانش) الکترونیکی کرده و روی نوار مغناطیسی ثبت می‌کرد.

در سال ۱۹۶۲ کمپانی «فیلیپس» اولین کاست فشرده و دستگاه ضبط قابل حمل را به بازار عرضه کرد. در سال ۱۹۷۰ سونی ویدیو ضبط‌های «یوماتیک» را ارائه کرد. در سال ۱۹۷۶ «پاناسونیک» و «جی‌وی سی» نیز سیستم ویدیو خانگی را عرضه کردند. در این دوران رقابتی موسوم به «جنگ شکلی» در میان وی اچ اس و سیستمی دیگر به نام «بیت‌مکس» که محصول شرکت سونی بود در گرفت و به دلیل پیچیده بودن بیتمکس، سیستم وی اچ اس که هم آسان تربود و هم قابل دسترس تر فروش بازار را به خود اختصاص داد.از سال ۱۹۵۶ همه این دستگاه‌های ضبط صدا و تصویر انالوگ بودند ولی در سال ۱۹۸۸ اولین دستگاه‌های ضبط دیجیتالی که برای استودیوها بود توسط کمپانی سونی ساخته شد.

در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ سیستم‌‌های ویدئو سی دی و دی وی دی کم‌کم جای وی اچ اس را گرفتند و تا به امروز بیشترین فروش را در بازار دارند و امروز از دستگاه‌های بی‌سیم موبایلی خبر داده می‌شود.امروزه در عصر تکنولوژی‌های نوین ارتباطاتی ما هر روزه شاهد چند منظوره شدن ابزار ارتباطی هستیم. موبایل که تا چند سال قبل تنها برای برقراری تماس مورد استفاده قرار گرفت امروزه تبدیل به دستگاهی شده است که به سختی می‌توان نام تلفن‌همراه  بر آن نهاد .زیرا که آن دیگر تلفن صرف نیست بلکه دوربین عکاسی و فیلمبرداری، کامپیوتر، دستگاه پخش موسیقی، رادیو و غیره و هم اکنون براساس خبر فوق آن یک دستگاه بی‌سیم ویدیو ضبط  نیز هست.

دیجیتالیزه شدن و مینیاتوریزه‌شدن تکنولوژی روز به روز کار کردن با آن را آسان تر کرده، موجب تسریع کار‌ها شده و مفاهیمی چون مکان، زمان‌ و در این مورد حتی مفهوم مخاطب تلویزیون و مصرف آن را دگرگون می‌کند. تلویزیون  به همراه فرد و با شخصی ترین وسیله‌ فرد همراه می‌شود و آن قادر به ضبط برنامه‌های مورد علاقه‌ خود و اعمال کنترل بر نحوه و میزان ضبط، در لحظه‌ پخش است.