«خـانه» جای شماست!

این صرفا توصیف فضایی است که در آن قرار داریم. دیدن و لمس کردن آن هم هیچ کار سختی نیست. حتی مراجع رسمی هم قادر به کتمان موضوع نیستند. همین که مسابقات لیگ برتر برای ششمین هفته پیاپی بدون حضور تماشاگران برگزار می‌شود، یا اینکه نمایندگان ایران در آسیا ناچارند خارج از کشور میزبانی کنند، خودش به وضوح نشان می‌دهد اوضاع مثل همیشه نیست. بنابراین طبیعی است که اگر این وسط یک نفر خوش و خرم و خجسته ناگهان در یک رسانه عمومی ظاهر شود و اصرار داشته باشد که اتفاقا همه چیز نرمال است و کسانی که اعتقادی به این موضوع ندارند در اشتباه هستند، طبیعتا با واکنش منفی افکار عمومی مواجه می‌شود. این همان اتفاقی است که این هفته برای محمدحسین میثاقی رخ داد؛ مجری برنامه فوتبال برتر که یک بار دیگر در فضای مجازی وایرال شد و با رفتارهای عجیب، خودش را در معرض نقدهای گسترده قرار داد.

داستان این است که پرسپولیس در هفته بیستم لیگ برتر برابر ملوان شکست خورد. آنها بد بازی نکردند و از نظر فنی سزاوار باخت نبودند، اما به هر حال این اتفاق رخ داد. در این میان سروش رفیعی روز خوبی نداشت. او ابتدای بازی مرتکب یک خطای پنالتی شد که نتیجه نهایی بازی را هم همان خطا تعیین کرد. بعد هم چند توپ بد لو داد و نهایتا در نیمه دوم تعویض شد. پس از پایان مسابقه، نقل‌قولی از رفیعی منتشر شد با این مضمون که این روزها حس و حال و تمرکز کافی برای حضور در زمین و پیگیری مسابقات فوتبال وجود ندارد. همین مصاحبه هم گزک دست میثاقی داد تا به ‌هافبک پرسپولیس حمله کند: «اگر حال نداری، برو در خانه بنشین!»

مجری فوتبال برتر در بخشی از اظهاراتش پیرامون همین موضوع گفت: «مردم به من پیامک می‌دهند که باخت تیم، حال‌شان را بد کرده و قلب‌شان درد گرفته. بازیکن حق ندارد برای این مردم تمرکز کافی نداشته باشد.» پرسشی که این وسط در مورد میثاقی مطرح می‌شود این است که آیا مردم هیچ پیامک دیگری به او نداده‌اند و هیچ مشکل دیگری ندارند؟ یعنی امروز اوقات ملت فقط به خاطر شکست تیم محبوب‌شان تلخ است؟ آیا آنها پیرامون وقایع اجتماعی اخیر یا اصلا اوضاع اقتصادی حیرت‌آوری که در کشور وجود دارد، کوچک‌ترین دغدغه‌ای ندارند؟ گویا مردمی که ما صبح تا شب با آنها زندگی می‌کنیم، با مردمی که اطراف آقای میثاقی هستند خیلی فرق دارند!

روشن است که به دلایل مختلف خیلی‌ها امروز آن کارآیی و تمرکز و حوصله گذشته را ندارند؛ از شهروندان عادی که بعضا این موضوع در عملکرد روزانه‌شان مشهود است تا قشر شناخته شده‌تر جامعه. کافی است وقایع همین فستیوال سینمایی اخیر فجر را با ادوار گذشته مقایسه کنید تا روشن شود از چه چیزی حرف می‌زنیم. آیا همه این آدم‌ها که احوال بدی دارند، بنا به تجویز عالیجناب میثاقی باید کنج خانه بنشینند؟ نه استاد؛ «خانه» اتفاقا جای شماست و اگر این انحصار و سیاست‌زدگی و نگاه تک‌بعدی بر صداوسیما حاکم نبود، امثال شما حتی نمی‌توانستند خواب حضور در چنین رسانه‌ای را ببینند!